كه مسلمانان به كنار شهر رسيدند و مردان را بر باروها نگريستند بيمناك شدند . صلاح الدين پنج روز گرد شهر مىگشت تا ببيند كه از كدام سو قتال آغاز كند ، زيرا بارو در نهايت استوارى بود . براى جنگ جايى جز سمت شمالى ، از جانب باب عمود يا كنيسهء صهيون ، مناسب‌تر نيافت . پس در روز بيستم رجب بدان ناحيه رفت و در همان شب منجنيقها برافراشت . فرنگيان نيز بر بالاى بارو منجنيقها نصب كردند . دو گروه نبردى سخت آغاز نمودند زيرا هر يك جنگ را وظيفه‌اى دينى مىدانست كه بر او حتم و واجب است و نياز به انگيزه‌اى از سوى پادشاهى و قدرتى ندارد . پس ، هجوم مىبردند و باز نمىنشستند ، و دفاع مىكردند و دست باز نمىداشتند . چون فرنگيان پايدارى و شدت قتال مسلمانان را ديدند كه چگونه منجنيقها پى در پى شهر را مىكوبند و چگونه نقب‌زنندگان در زير بارو نقبها زده‌اند ، باليان پسر نيرزان صاحب رمله را نزد صلاح الدين فرستاده امان خواستند . سلطان گفت : نه ، امان نمىدهم و با شما آن خواهم كرد كه شما با مسلمانان كرديد آنگاه كه در سال 491 اين شهر را گرفتيد و آن همه كشتيد و اسير كرديد . باليان گفت : اى سلطان ، بدان كه ما در اين شهر خلق كثيرى هستيم و به اميد امان همه در جنگ سستى مىكنند . اگر بدانيم كه جز مرگ چاره‌اى نداريم ، به خدا سوگند فرزندان و زنانمان را مىكشيم و نخواهيم گذاشت كه دينار يا درهمى از ما به دست شما افتد يا مردى يا زنى از ما را اسير كنيد . چون از همهء اين كارها بپرداختيم صخره و مسجد الاقصى را خراب مىكنيم و پنج هزار اسير مسلمانى را كه در نزد ماست خواهيم كشت و هر حيوانى را كه باشد هلاك خواهيم كرد آنگاه حمله خواهيم كرد و مردى از ما كشته نخواهد شد جز آنكه مردانى از شما را بكشد . بميريم يا به كرامت پيروز شويم . صلاح الدين با ياران خود مشورت كرد . رأى دادند كه دعوت به امان را اجابت كند تا مجبور نشوند به آن كارها كه معلوم نيست عواقبشان چه خواهد شد ، دست بزنند . صلاح الدين به فرنگيان امان داد . و گفت كه بايد هر مرد غنى يا فقير ده دينار بدهد و هر زن پنج دينار و هر كودك چه دختر و چه پسر دو دينار دهد . هر كس تا چهل روز اين مبلغ ادا كرد آزاد است و گرنه برده خواهد شد . باليان از جانب فقرا سى هزار دينار پرداخت . بر اين قرار شهر را در روز جمعهء بيست و هفتم رجب تسليم كردند .